Vorige week zat ik in de trein van Utrecht naar Amsterdam met een jong stel dat net een christelijke conferentie had bezocht. Zowel de jongen als het meisje hadden een naamplaatje op de borst gespeld met daarop de tekst: Follow the Christ. Ze zagen er gelukkig uit, netjes gekleed, en konden niet ouder zijn dan 24, 25 jaar. In de kinderwagen die ze bij zich hadden lag een blakende tweeling vrolijk te jengelen. Maar twee kinderen waren blijkbaar niet genoeg, want het meisje was al weer zwanger van het volgende.
*Flashback* Als kind heb ik een aantal jaar in Yerseke gewoond, een klein dorp in Zeeland dat je gerust de hoofdstad van het zwartekousengeloof kunt noemen. Een groot deel van de inwoners gaat daar elke zondag twee of drie keer naar de kerk. Hoedjes op. Tasjes mee. Zuinige gezichten op. Maar waar deze zure Zeeuwen alles behalve zuinig mee zijn, is het mannelijke zaad: ze kunnen fokken als geen ander. Onze zijburen hadden zeven kinderen, onze achterburen acht of negen, en de dominee kwam geregeld bij deze gezinnen op bezoek om te melden dat het weer tijd was voor een nieuwe spruit.
Seks als morele daad
De heilige boeken moedigen je aan je zo vroeg mogelijk, zo vaak mogelijk voort te planten (Genesis 1: 28: ‘Weest vruchtbaar, en vermenigvuldigt, en vervult de aarde, en onderwerpt haar’). Door van seks zo een morele daad te maken, hebben de schrijvers van de Schrift een super slim mechanisme gecreëerd dat ervoor zorgt dat het geloof altijd in stand zal blijven. Alles is gericht op het kweken van zo veel mogelijk nieuwe zieltjes voor het geloof. In het licht hiervan zijn de verboden op abortus, voorbehoedsmiddelen en homoseksualiteit ineens een stuk beter te begrijpen.
Zolang orthodoxe gelovigen zich zo blijven voortplanten en de ongelovige juist vaker bewust kiest voor minder of geen kinderen, is het slechts een kwestie van tijd voordat onze wereld bevolkt wordt door fundamentalisten. Het is in feite een survival of the fittest van levensovertuigingen. Had Darwin tóch gelijk.




Reacties
Plaats Reactie