Samen met massa’s andere toeristen vergaap ik me aan de vergane glorie van Hollywood Blvd. Wat ooit het stralende middelpunt was van de Amerikaanse filmindustrie, is nu een shabby straat, vol neon, verklede idioten en wannabe sterren.
Te midden van deze heksenketel staat een vijftal mensen te preken rondom een kitscherig witte doodskist. In de doodskist een spiegel, zodat je jezelf ziet wanneer je in de kist kijkt. Opdat we maar niet vergeten dat we sterfelijk zijn. Naast de kist staat op een verhoging een man met een microfoon het publiek toe te spreken over hel en verdoemenis en Jezus als antwoord op alles. Zij die ongeïnteresseerd doorlopen, noemt hij ‘god haters’. Een enkeling blijft staan om te luisteren. Er staat een microfoon voor het publiek voor discussie. Ik sta het schouwspel van een afstandje te bekijken, maar het atheïstenbloed kruipt waar het niet gaan kan. Enigszins aarzelend loop ik naar de microfoon en vraag de christen om zijn god te bewijzen.
Zijn antwoord is weinig verrassend: ik zie toch dat gebouw achter me? Dat is duidelijk door iemand gemaakt. Op dezelfde wijze moet de wereld om ons heen door iemand geschapen zijn. En dat is god. De christelijke, welteverstaan, want dat staat immers in de bijbel. Ik sputter tegen met de al even bekende tegenargumenten. Steeds meer mensen blijven staan om onze discussie te volgen. Dan ineens geeft de christen een morele zwaai aan ons gesprek en vraagt naar mijn zonden. Dit is niet het gesprek wat ik wilde, en ik geef op. Maar als ik wil weglopen, wordt ik aangesproken door een van zijn collega christenen. Ook hij vraagt naar mijn zonden en zegt dat mijn ‘geloof’ in de evolutieleer duister is en dat ik god daarmee pijn doe. Ik ga er tegenin, maar kom er niet doorheen bij de beste man. Hij schreeuwt haast, terwijl ik toch echt vlak naast hem staat. Zijn lichaamstaal is eng en zelfs een beetje agressief. Hij laat me niet uitspreken en luistert niet naar mijn argumenten. Gefrustreerd kap ik het gesprek af, wat de christen als overwinning ziet. Hij roept nog iets over de tweede wet van Newton en dat dit niet samengaat met de evolutieleer. Huhuh.
In de bijna twee weken dat ik nu door zuid-west Amerika reis, blijf ik me verbazen over de rol van religie in dit machtigste van de wereld (en beste land van de wereld, aldus de inwoners. Iets wat je zelfs in reclame voor hamburgers voorbij hoort komen). Of preciezer gezegd: ik verbaas me over de manier waarop religie beleefd wordt. Het is een haast kinderlijke vorm van spiritualiteit. Het merendeel van de Amerikanen neemt de bijbel letterlijk, hel en hemel bestaan echt, de evolutieleer is een leugen en de wederkomst van Jezus is nabij.
Het past in het plaatje dat ik langzaamaan van Amerika aan het vormen ben: het is een land van pubers. De Amerikanen zijn geobsedeerd door sport, auto’s en fastfood. Niets kan subtiel of ingehouden gebracht worden. Alles moet hard, groot en lawaaierig. Je ziet het op straat, je ziet het in films, in de muziek, in de Amerikaanse ‘keuken’...overal. De manier waarop geloof wordt beleden past ook in dit straatje.
Het machtigste land ter wereld wordt gestuurd door religieuze infantiliteit. Kijk alleen maar naar de drie belangrijkste verhalen die hier nu in het nieuws zijn: John McCain is in verlegenheid gebracht door tamelijk stompzinnige uitspraken van twee dominees die hem steunden in zijn campagne (eentje beweerde dat Hilter de wil van god uitvoerde); de inwoners van Californië zijn boos om een gerechtelijke uitspraak dat homo’s mogen trouwen (je moet de discussies op de televisie en radio over dit onderwerp eens horen... de bijbelpassages vliegen je om de oren); en tot slot horen we dagelijks de perikelen rondom een polygame christelijke sekte in Texas.
Hoe is dit mogelijk? Hoe kan dit land geregeerd worden en op haar grondvesten trillen door irrationaliteit en bijgeloof? Hoe kan haar ongebreidelde macht samengaan met het geloof in sprookjes? Hoe kan een regering beslissen over het lot van miljoenen mensen met in haar hand een handboek voor woestijnvolken van een paar duizend jaar oud? Ik snap hoe langer hoe minder van de Amerikanen.
Trouwens: wil je lachen? Trek dan een ATHEIST-shirt aan en bewandel de straten van een willekeurige plaats in de Verenigde Staten. Je krijgt gegarandeerd leuke, agressieve, rare en soms zelfs positieve reacties!
Groeten uit Calfornië!




Reacties
Plaats Reactie