Bij binnenkomst viel meteen op dat mijn gastvrouw een voorliefde had voor minimale inrichting. De ruimte was vrijwel leeg, op een klein tafeltje na. Naast de matras waarop ik moest plaatsnemen stond een doos tissues (heel even vroeg ik me af of deze bedoeld waren voor geëmotioneerde bezoekers, of dat de middag een onverwachte erotische wending zou krijgen). Aan de muur hing een afbeelding van boeddha, één of twee hemels aandoende beeldjes sierden de vensterbank. Mevrouw voldeed aan het clichébeeld van de New Ager: flink rondgeshopt bij bestaande religies, daar een eigen draai aan gegeven en dit uitdragend op een haast kitscherige wijze. Zelfs haar neo-hippie kleding paste in dit plaatje. En nu zou ze mijn aura gaan lezen. Ik betrapte mezelf erop een beetje zenuwachtig te zijn.
Dat was ook niet zo vreemd, aangezien ik uit betrouwbare bron had vernomen dat deze mevrouw ‘the real deal’ was. Tijdens een aurareading had zij dingen over deze bron gezegd die zij niet had kunnen weten en een karakterschets gegeven die behoorlijk precies was. Een serieuze uitdaging dus voor Rubenski’s Groot Paragnosten Onderzoek, deze heldervoelende vrouw uit Maarssen. Misschien eindelijk iemand die écht beschikt over bijzondere krachten en niet de zoveelste oplichter.
Met haar toestemming heb ik de sessie waarin ze mijn aura ‘leest’ opgenomen. In onderstaand filmpje zijn enkele fragmenten uit de anderhalf uur durende reading terug te horen.
De reading
Mevrouw begon met uit te leggen wat de reading precies zou inhouden. Zij zou mij vragen mijn naam enkele keren hardop te zeggen. Aangezien ik mijn naam al mijn hele leven bij me droeg, zou dit een goed beginpunt voor haar zijn om ‘in te tunen’ met mijn ‘wezenlijkheid’.
Na een paar minuten stilte – waarbij ze haar handen opende en sloot, om naar eigen zeggen zo beter mijn energie te kunnen aanvoelen – begon ze me te schetsen: ze zag me bij de ingang van een benevelde tuin staan, en ze zag mij aarzelen om daar uit te treden. Ik keek volgens haar een beetje de kat uit de boom. Een open deur, maar het klopte: hoewel ik me absoluut probeerde open te stellen voor de reading, vond ik dit alles natuurlijk wel een beetje spannend.
Ze ging verder: ze vertelde dat ze vrolijk werd van mijn energie, dat ze begon ‘te bubbelen’. Mijn wezenlijkheid omvatte een ‘Peter Pan-energie’; ondeugend, speels, vrolijk. Ze keek me aan en wachtte op een teken van herkenning, maar vond die niet. Iemand die mij een beetje kent, zal het nooit in zijn bolle hoofd halen mij te omschrijven als ‘vrolijk’ of ‘ondeugend’; ik ben melancholisch, pessimistisch haast, rationeel, sentimenteel, eigengereid en een beetje koppig.
Die Peter Pan-energie zou ik niet toelaten, vervolgde ze, omdat ik vanuit vroeger had geleerd dat dat niet mocht. Mijn buitenste schil was als een dof, bejaard persoon, die hunkerde naar avontuur en passie. Ze omschreef pastelkleuren, met hier en daar een streep dieprood die probeerde te ontsnappen. Ik groef diep, maar herkende niets van wat ze zei. Ze vroeg of ik van dansen en toneelspel hield, of ik misschien homoseksueel was (‘Ik krijg letterlijk het zinnetje door “uit de kast komen”’). Ik antwoordde in beide gevallen ontkennend en liet weten niets te kunnen met de haar geschetste beelden.
Ze zei dat ik het misschien op een bewust niveau (nog) niets kon met deze informatie, maar dat dit speelde op het niveau van mijn ziel en wezenlijkheid.
De oefening
Na een uur tamelijk vruchteloze pogingen om mijn te kenschetsen – terwijl ze zei mij wél goed te kunnen lezen – was het tijd voor een oefening. Omdat ik hunkerde naar concrete resultaten, naar aanknopingspunten, besloot ik me helemaal te geven en me kwetsbaar op te stellen. Mevrouw stelde een aantal vragen – soms een aantal keer dezelfde vraag – die moest ik beantwoorden vanuit mijn gevoel, terwijl ik mijn ogen dicht had. ‘Wat wil je hart?’, ‘Wat mis je?’. Alle vragen beantwoordde ik zo eerlijk mogelijk: ik zoek geborgenheid, worstel met de vergankelijkheid.
Mijn openheid leek haar te verbazen. Ze probeerde mijn antwoorden te rijmen met haar eerdere verhaal, maar zonder succes. Ze forceerde, zocht naar woorden en manieren. Uiteindelijk was de hulp die ze bood voor mijn toch tamelijk prangende existentiële worstelingen, niets anders dan een verzameling platitudes (‘Je moet het leven leven om het leven zelf’), zweverige metaforen (‘Je moet meer in je Peter Pan-energie gaan zitten’) en diepzinnig aandoende paradoxen. Na de oefening zei ze de dingen die ik noemde ook terug te zien in mijn aura. Ik fronste. Als dat inderdaad zo was, waarom had ze dat dan niet eerder gemeld?
Vlak voor het eind van de sessie vroeg ik haar of ze ook fysieke klachten bij mij kon ontdekken – nadat ze had verteld dat ze ooit bij iemand een zwangerschap had geconstateerd, voordat deze persoon dat zelf had gedaan. Ondanks dat ik al drie jaar met een kapotte rug rondloop en ik al een week mijn arm amper kan bewegen na een aanval door een wilde kat (!) zei ze niets aan me te kunnen zien. (Behalve dan dat ik misschien wat vitamines moest slikken, wat iedereen tegen me zegt, aangezien ik als gevolg van drukte op werk al een paar weken behoorlijk moe ben en er afgemat uitzie.) Zelfs het enorme litteken in mijn nek, het gevolg van een messteek waarbij ook mijn long is geraakt – iets waarvan je toch zou zeggen dat het mijn aura min of meer zou beïnvloeden – zag ze niet.
Mevrouw besloot de sessie met een korte samenvatting van haar belangrijkste punten: ik wil ‘afstoffen’, er toe doen, wil leven, mijn mouwen opstropen. Het waren geen woorden die ik zelf zou gebruiken om mijn ‘wezenlijkheid’ te omschrijven. Aan de andere kant was het een beschrijving die opgaat voor zo’n beetje de halve wereldbevolking – want zeg nou zelf, wie wil er nou niet toe doen?
De conclusie
Anderhalf uur later en 75 euro armer maakte ik de balans op: ik had zitten luisteren naar een vrouw die het misschien allemaal goed bedoelde, maar op geen enkel punt iets vertelde waar ik me in herkende. Ze sprak in abstracte bewoordingen en algemeenheden, en bood geen hulp op punten waar dat kon. Ik hou mijn hart vast voor wérkelijk hulpbehoevenden die bij haar aankloppen.
Ik vroeg verschillende keren of ze me goed kon lezen, en telkens antwoordde ze bevestigend. Daar kan het dus niet aan gelegen hebben. Ze heeft mijn wezen gelezen, maar kwam met verhalen die op geen enkel moment resoneerden. Mijn opmerkingen dat ik niets met haar woorden kon, onderving ze door te stellen dat ik het op bewust niveau misschien niet herkende, maar dat het klopte op zielsniveau – een gemakkelijke manier om complete onzin toch enig cachet te geven.
-Rubenski's Groot Paragnosten Onderzoek - Inleiding
-Onderzoek 1
-Onderzoek 2
Reacties
Plaats Reactie