Enkele tientallen meters voor me zie ik twee jonge, tamelijk hip uitziende jongens narcissen uitdelen aan voorbijgangers. Wat lief! Ik verwachtte dat ze mij zouden overslaan uit een soort puberachtige stoerheid (jongens die bloemen geven aan andere jongens... da’s toch niet mannelijk), maar nee, ze drukken er mij ook één in de handen, met een vriendelijke middaggroet ter begeleiding. Wat een lieve mensen hier in het noorden, denk ik nog.
Totdat ik het kaartje zie dat aan de narcis hangt: ‘Jezus leeft.’ Ik keer me om, loop terug en geef de bloem terug: ‘Ik ben niet gediend van dit soort christelijke propaganda, goedemiddag.’ Ik draai me om, en loop door. Mijn middag verpest. Het zijn altijd weer die gelovigen die de mensen niet met rust kunnen laten. Geen middelen worden geschuwd bij het evangeliseren. Maar een ongeschikter vorm dan een lentebloem hadden ze niet kunnen kiezen.
Christendom in een notendop
Graag wil ik deze gebeurtenis tijdens dit paasweekend aangrijpen om nogmaals kort uit te leggen wat de basis is van het christelijke geloof. Zonder te foeteren, natuurlijk, want dat heb ik in de vorige blogpost beloofd. Eens kijken of dat lukt.
Allereerst word je zondig geboren; immers, door de zondeval zijn we allemaal de sigaar. Da’s al niet fijn om te moeten horen, zeker niet als je met die gedachte wordt opgevoed.
Vervolgens was er zo’n tweeduizend jaar een man – Jezus – die op een gruwelijke wijze is gestorven voor jouw zonden. Hij heeft martelingen doorstaan, liters bloed verloren, heeft spijkers door zijn handen en voeten geslagen gekregen, een speer in zijn zijde, allemaal voor jou. Da’s nogal een kruis te dragen, no pun intended. Dit, in combinatie met die erfzonde, zijn de ingrediënten voor een prima schuldcomplex.
Tot slot wordt er aan jou gevraagd om Jezus in je hart toe te laten en hem te volgen. God heeft je vrije wil gegeven, zodat jij uit jezelf, omdat jij dat wil, van Jezus kan houden, omdat hij de Weg is, de Waarheid en het Leven.
Oh ja, als je het niet doet, ben je voor eeuwig verdoemd. Dat dan weer wel.
Je zou het kunnen vergelijken met iemand die een pistool tegen je hoofd houdt en aan je vraagt te zeggen dat je van hem houdt. Doe je dat, prima. Doe je het niet, dan haalt hij de trekker over (net zolang totdat ie 'klik' zegt). Is dat vrije wil? Is dat échte liefde? Dacht ’t niet. Het is chantage. Niets meer, niets minder. Bloedige, sadistische chantage.
Ik vraag me af hoe oprecht in hun geloof die jongetjes zijn, die voorbijgangers lastigvallen met hun christenbloemen. Zouden ze uit vrije wil gekozen hebben? Of voelen zij de pistoolloop tegen hun slaap?
Reacties
Plaats Reactie