Rubenski

Uitgeluld

Wed, 22 Jul 2009 10:31:33 +0200

De vaste bezoekers van Rubenski.nl hebben het misschien gemerkt: er worden steeds minder stukjes gepubliceerd op deze site, de stukjes zijn niet zo scherp meer en daardoor wordt er ook minder gereageerd door lezers. De oorzaak? Ik ben uitgeluld.

Hoe vaak kun je zeggen dat je (bij)geloof onzinnig en zelfs gevaarlijk vindt? Hoe vaak kun je de rare capriolen van gelovigen onder de aandacht brengen? Nou, op zich tot in het oneindige, maar op een gegeven moment is je punt wel gemaakt. Volgens mij heb ik wel ongeveer gezegd wat ik wilde zeggen.

Bovendien is het opkrabbelen van nieuwe stukjes voor Rubenski.nl een worsteling geworden. En dat kan niet de bedoeling zijn.

Ik ben de komende maanden druk met werk, ga me serieus verdiepen in een mogelijke verhuizing naar het buitenland, wil meer bezig zijn met fotografie (klik) en heb sinds een paar weken het krankzinnige plan opgevat om een scenario te schrijven. Genoeg te doen dus.

Wie weet, over een paar maanden, in het nieuwe jaar... misschien begint het dan weer te kriebelen en doe ik weer een poging iets te schrijven. Ik bedoel, het is nou niet bepaald dat de opmars van het irrationele is gestopt – niet dat ik die illusie had, overigens – dus inspiratie genoeg!

Tot die tijd wil ik iedereen bedanken die de moeite heeft genomen om mijn stukjes te lezen en er zelfs op te reageren.

Uw ongelovige hond,

Ruben

Fabeltje I: ‘We gebruiken maar 10% van onze hersenen!’

Fri, 10 Jul 2009 10:13:35 +0200

Fabeltjes, ‘urban myths’ of gewoon complete onzin – hele volksstammen geloven dingen die simpelweg niet kloppen. Rubenski.nl zal de komende maanden de leukste fabeltjes behandelen.

‘We gebruiken maar 10% van onze hersenen!’ – dit is er eentje die ik vorige week nog van iemand hoorde. We zouden maar 10% van onze grijze massa gebruiken; de overige 90% is onontgonnen gebied.

Lepelbuiger Uri Geller geeft in zijn boek Uri Geller’s Mind-Power Book een heldere beschrijving van dit sprookje: ‘Our minds are capable of remarkable, incredible feats, yet we don’t use them to their full capacity. In fact, most of us use about 10 per cent of our brains, if that. The other 90 per cent is full of untapped potentiaal and undiscovered abilities, which means our mind are only operating in a very limited way instead of a full stretch.’

Misschien geldt die 10% inderdaad voor de mensen die dit fabeltje helpen verspreiden, maar de rest van ons gebruikt gelukkig de volle 100%. Da’s maar goed ook, anders zou je waarschijnlijk dood neervallen.

Op hersenscans is duidelijk te zien dat op elk moment ons gehele brein wordt gebruikt. Verschillende lichaamsfuncties worden aangestuurd door verschillende hersengebieden en geen van die delen is in een permanent slapende toestand. Er is geen stuk van de hersenen dat je niet kunt weghalen, zonder dat je een bepaalde hersenfunctie of -eigenschap verliest. Bovendien ontwikkelt het brein zich doordat het gestimuleerd wordt; als 90% ongebruikt blijft, zal dat deel simpelweg disintegreren, zodat je slechts 10% van je originele hersenen overhoudt.

De voornaamste reden waarom deze mythe nog steeds bestaat, is dat hij wordt verspreidt door mensen uit het New Age-wereldje. Zij zijn krampachtig op zoek naar een plekje waar ze de zogenaamde paranormale krachten van de mens in kunnen duwen. Kennelijk hebben ze succes met hun zweefkezerij, want je hoort het fabeltje overal terugkomen – in commercials, in managerpraatjes en – zo blijkt – in mijn eigen vriendenkring.

Meer informatie:

Religie & seks: vreemde bedgenoten

Thu, 25 Jun 2009 20:42:20 +0200

Je mag geen voorbehoedsmiddelen gebruiken, homoseksualiteit en masturbatie zijn taboe, seks voor het huwelijk is verboden – de verschillende religies eisen nogal wat van hun volgelingen. En daar zit je dan, met een lichaam druipend van verlangens en vleselijke lusten. Wat te doen?

Veel van de leefregels die in kerk en moskee worden verkondigd zijn heel goed te begrijpen; het zijn ethische ge- en verboden die ons helpen een beter leven te leiden, die ervoor zorgen dat we elkaar niet de hersens in slaan (of soms juist wél). Het zijn regels, overigens, waarop het geloof niet het monopolie bezit: ook atheïsten weten heel goed hoe ze braaf moeten zijn, zij het zonder de dreiging van gods toorn.

Maar waarom zijn er religieuze regels aangaande seks? Wat heeft een imam of priester te maken met wat jij in je slaapkamer uitspookt? Wat is de argumentatie achter de religieuze ge- en verboden die betrekking hebben op het van jottum gaan?

Nou, zet het rijtje nog eens naast elkaar: geen voorbehoedsmiddelen, homoseksualiteit, masturbatie en zet daar ook abortus maar bij*. Dit zijn stuk voor stuk handelingen die niet direct leiden tot nageslacht. Dus: neuken mag, maar dan alleen om voor nieuwe aanwas voor het geloof te zorgen. Is de motivatie werkelijk zo banaal?

Vraagbaak
Rubenski mailde met de mensen van de site Islam City. Hun reactie: ‘Voorbehoedsmiddelen zijn in zeker mate niet toegestaan. De reden: om zeker te zijn dat de mens zich voortplant en dat de Islamitische gemeenschap blijft groeien.’ En: ‘Homoseksualiteit is volgens de Islam een onnatuurlijke vorm van seks en ongezond, met als resultaat ziektes zoals aids etc..’ Een islamitische deskundige van de site raadsadviseurs.nl vult aan: ‘Als een man een zodanige behoefte aan seks zou hebben dat hij denkt aan het aanvallen en verkrachten van een meisje/vrouw, dan zal er geen schande zijn als hij zich ontlast bij een prostituee.’

Veel verder dan ‘het is verboden...’, ‘volgens de islam...’ en ‘de Koran vertelt ons...’ komen deze islamitische raadgevers niet. Ad verecundiam, noem je dat.

De EO-nazorg was is een reactie iets genuanceerder, en maakt onderscheid tussen de vele kerken, die er elk weer een andere interpretatie op nahouden. Maar ook hier geldt globaal: met voorbehoedmiddelen blokkeer je het gebod ‘ga heen en vermenigvuldig u’, abortus is moord, het huwelijk is heilig, homoseksualiteit wordt expliciet verboden door god. En allemaal omdat het geschreven staat.

Zondig
Wie probeert de seksualiteit aan banden te leggen, snapt werkelijk niet hoe de mens in elkaar steekt. De mens is een lichamelijk, seksueel wezen, heeft driften en verlangens. Die kun je proberen eruit te slaan, zoals asceten dat doen, of te onderdrukken, maar daarmee kom je in een vicieuze cirkel terecht van verlangens, bevrediging en schuld die leidt tot een verwrongen beeld van seksualiteit. Niet voor niets worden de meeste abortussen gepleegd door meisjes met een religieuze achtergrond, zijn veel gelovigen verslaafd aan pornografie, lijkt binnen de kerk het seksueel misbruik van kinderen eerder regel dat uitzondering en zijn gelovigen uitermate bedreven in het lichamelijk en psychisch kapotmaken van homo- en transseksuelen.

Het meest gevaarlijke van de strengreligieuze visie op seks vind ik echter dit: gelovigen verheffen hun ge- en verboden tot ethische regels, die ze vervolgens als ijkpunt nemen voor wat goed en slecht is in deze wereld; absolute wetten die reiken voorbij hun specifieke, beperkte domein en gelden voor iedereen. We zijn er inmiddels zo aan gewend geraakt, dat we onze gelovige medemens niet eens meer bevragen wáárom homoseksualiteit en seks voor het huwelijk nou zo zondig zijn.

Een van deze gelovigen zit momenteel in onze regering. Het is de minister van jeugd en gezin. Zorgwekkend, niet?

* = Seks voor het huwelijk past hier op zich ook tussen. Als je pas seks hebt na het huwelijk, en er komen kinderen uit voort, lijkt mij de kans aanzienlijk dat je kids zullen opgroeien in beschermde omgeving, waar het geloof er goed ingestampt kan krijgen.

Het gevaar van het Wilderiaanse denken

Tue, 23 Jun 2009 08:30:54 +0200

Wilders-aanhangers reageren vaak aangebrand als je ze van racisme of andere nare dingen beticht. Wilders wordt gedemoniseerd, hoor je dan. Maar ik denk dat het niet vaak genoeg gezegd kan worden: Wilders’ denkwijze is wel degelijk gevaarlijk. En wel hierom: hij reduceert een complete bevolkingsgroep – moslims – tot een handvol eigenschappen: fundamentalistisch, crimineel, vrouwonvriendelijk, ondemocratisch. En hij houdt het daarbij. Hij gaat voorbij aan de mensen die deze groep vormen, aan de menselijkheid.

Op deze manier maakt hij het voor het volk heel gemakkelijk de moslims inderdaad als niet meer dan die verzameling negatieve eigenschappen te zien, en de niet langer als Ander – zoals bij Levinas – te ervaren. Als medemens.

Dit ontkoppelen, dit dehumaniseren kan de eerste stap zijn in het demoniseren van een complete groep, wat weer het begin kan zijn van nog ergere dingen. De Ander niet meer als mens, maar als gevaarlijke, gelaatsloze groep; je zag het in Rwanda, in voormalig Joegoslavië, in WOII. In Auschwitz waren bewakers erop getraind Joden niet als persoon, te zien, maar als exemplaar van een groep, een ras. Anders was hun bewakersgedrag niet vol te houden.

En nee, natuurlijk ontken ik niet de problemen die er zijn met groepen jongeren, of hoe krankzinnig religie kan zijn. En nee, we zijn nog lang niet bij een tweede Auschwitz belandt. Maar de eerste stap is gezet.

Vergeet nooit de Ander als mens te blijven zien, jezelf in zijn ogen te herkennen; dezelfde angsten en dezelfde verlangens. Doe je dat niet, dan ben je zelf niet menswaardig.

Zak er maar in!

Fri, 5 Jun 2009 17:58:50 +0200

De stemmen zijn geteld, het ‘volk’ heeft gesproken: 17% van de Nederlanders steunt de PVV. Het is een trieste, trieste dag.

‘Nationalisme’ was na de Tweede Wereldoorlog nog een vies woord, het ‘vol is vol’ van Janmaat uit de jaren ’90 kon eigenlijk niet door de beugel, maar anno 2009 hoeft de Nederlander zich niet langer in te houden. Hij kan weer fijn zichzelf zijn: angstig, ombeschaamd, racistisch en oliedom. Zeker, D’66 en en GroenLinks hebben ook gewonnen bij de Europese verkiezingen, maar het blijft rommelen in de marge met die partijen. De PVV is hard op weg de grootste te worden.

Je hoort wel dat Brussel en Den Haag de opkomst van de PVV aan zichzelf te wijten hebben, dat PVV-kiezers tegenstemmers zijn. Maar is het niet eerder dat door Wilders de Nederlander eindelijk zijn ware gezicht kan laten zien?

Mopperen
De Nederlander moppert zich een slag in de rondte – de euro heeft alles duurder gemaakt, het land wordt steeds onveiliger, et cetera – terwijl cijfers vaak juist iets heel anders laten zien (klik). Maar mopperen is nu eenmaal makkelijker dan je verdiepen in de materie, dus blijft het gros van de Nederlanders in de waan van ontevredenheid. En die kent geen grenzen. Die reikt tot in de stemhokjes.

Bij het invullen van het stembiljet laat de Nederlander zich door van alles leiden, behalve het gezonde verstand. Waar luistert hij wél naar? Zijn onderbuik, zijn kortetermijndenken, zijn sluimerende angst voor alles wat anders is en de ophitsende praatjes van Wilders en diens partijblad, de Telegraaf.

De Nederlander wil een soap, wil stoere oneliners, wil dat de bestuurlijke elite onder de kont wordt getrapt, wil Jip & Janneke-taal. Dat dit een doodlopende weg is en leidt tot bestuurlijke wanorde, doet er blijkbaar niet toe.

Kijkend naar de verkiezingsuitslag mag je concluderen dat ‘het volk’ kiest voor een samenleving zonder ‘samen’, voor een ‘wij tegen zij’, voor isolement. Tja. Democratie is mooi, maar wel jammer dat de kleinen van geest ook mogen stemmen.

Lidmaatschap
Ik heb me een aantal jaar actief ingezet voor een politieke partij, en ik ben nog altijd lid, maar na deze uitslag zeg ik mijn lidmaatschap op. Als mijn partij met veel ploeteren slechts 8% van de stemmen krijgt, en de PVV met nietsontziende drek 17%, geef ik het op. Ik steek mijn middelvinger op naar Nederland, en speur ondertussen op internet als een dolle naar betaalbare huizen in Scandinavië. Kom ik de PVV-ers zelfs nog tegemoet: als ik verhuis hebben ze immers een tegenstander minder op hun weg naar een totalitaire staat.

Ik weet niet of het vroeger allemaal beter was. Ik weet zelfs niet eens wat het idee ‘Nederland’ zou moeten inhouden. Maar ik weet wel dat dit niet het land is waar ik me thuis voel. Zak er maar in.

Geschreven voor www.werkschuwtuig.nl

Is religie nodig? [gastbijdrage]

Mon, 1 Jun 2009 13:21:08 +0200

Lieve Rubenski,

Weet niet wát het precies was. Het moet een opeenstapeling van gebeurtenissen zijn geweest. Maar een paar weken geleden wilde ik weg van mezelf. Op stel en sprong verdwijnen. Stante pede naar mijn vaste schuilplaats terugkeren. Dus ik vertrok naar daar, ergens diep verscholen in het Vlaamse land. Mijn schuilplaats heeft een religieus karakter. Religieus, ja. Ik moest natuurlijk aan jou denken. Jij die opkomt voor het atheïsme in tijden van religie. En bedacht me dat ik je nodig weer een brief moest schrijven.

Ik was acht jaar geleden voor het laatst op mijn schuilplaats geweest en er was nog vrijwel niets veranderd. Vaste eettijden, boeiende verhalen van mede-schuilers, goddelijke uiensoep, het gevoel dat iedereen – zonder aanziens des persoons - welkom is en natuurlijk de schilderachtige anekdotes van de gastenpater. Het standvastige. Dat was op dat moment precies waar ik naar verlangde.

Je moet weten dat ik mij niet afzet tegen een god. Dat komt omdat ik niet opgegroeid ben met iets als god. Voor mij is het geloven in een god hetzelfde, als het geloven in Elfjes & Kabouters. Met dat verschil dat het geloof in goden als Allah, Brahman, Visjnuh, Shiva, Jaweh, Boeddha en de God van Christus, een veel grotere maatschappelijke impact heeft.

Tijdens mijn verblijf in het geloofsbolwerk woonde ik een mis bij. De katholieke kerk stroomde vol met zondagsgeklede dorpsbewoners die op de zaterdagse eucharistieviering afkwamen. Het werd mij duidelijk dat religie in deze dorpsgemeenschap een bindende factor speelt. En toen moest ik opeens denken aan mijn buurman die enkele maanden geleden met zijn alcoholistische kunstenaarskop tegen de muur van zijn slaapkamer is geknald. Was maatschappelijk gezien buiten de boot gevallen. Gevlucht in de drank. Dood aangetroffen. Ik vroeg mij af of een stukje gemeenschapszin zoals hier tijdens deze viering hem had kunnen redden? Moest in een flits ook eventjes denken aan die Karst T..

Waarschijnlijk niet. Uit een bericht in het Nederlands Dagblad (15 mei 2009) blijkt dat in de kerk eenzaamheid een risicofactor is. ‘In kerkdiensten is de ontmoeting met God strak geregisseerd, signaleert Dirk-Albert Prins. Voor de ontmoeting tussen mensen onderling wordt vaak weinig georganiseerd. Dat vergroot het risico van eenzaamheid, en daar zouden kerken wat aan moeten doen.’ Bizar.

Als je niet oppast dus, kan een te sterke focus op God leiden tot grote eenzaamheid onder de mensen in gebedshuizen!

Anderzijds gaf het katholicisme mij in elk geval voor de duur van een paar dagen de sociale structuur die ik nodig had. Sterker nog: ik denk dat op veel plekken op deze wereld religie het structurele fundament is waarop een brede sociale structuur drijft.

Religie is zit in de samenleving verankerd, en op die manier verweven met het dagelijks leven. Lost de religie op, ploft de samenleving uit elkaar.

Denk je niet?

Lieve groet,
Ingrid

Denkend aan Holland

Wed, 27 May 2009 10:12:02 +0200

Luidruchtig, zuinige blik, roodverbrand door de lentezon, Wehkamp kleding aan – bij de gate van het vliegveld pik je ze er zo uit, die Hollanders.

Bij het binnenlopen van het vliegtuig krijg je van de stewardess de Telegraaf aangereikt; het journalistieke equivalent van de zwarte drab die je kunt vinden als je je doucheputje openschroeft. Een ranzig broddelblaadje. Schreeuwerig, ongefundeerd en verre van objectief. Maar óók de grootste krant van Nederland. Dat zegt misschien al genoeg.

Eenmaal in Nederland, volgt de treinreis van Schiphol naar Amsterdam Centraal: stapvoets rijden we langs grauw beton. Om je heen in de coupé niets dan strak voor zich uitkijkende passagiers.

Nee, de terugkeer in Nederland na een fijne vakantie in het buitenland kan erg ontnuchterend zijn. En als je deze lelijke dingen eenmaal ziet, is het lastig om je open te stellen voor schoonheid. In plaats van imposante historische gebouwen, zie je de lelijke graffiti die ze ontsieren. In plaats van de mooie Amsterdamse grachten, zie je het zwerfvuil dat ze schraagt. In plaats van te genieten van het sporadische Hollands groen, besef je dat de groei van elk grassprietje wordt gereguleerd door strikte wetten – de natuur aan banden gelegd.

Sommigen zeggen dat de verstikkende sfeer in Nederland ontstaat doordat we met te veel zijn op een te klein oppervlakte. Als ratten in een te nauw hok die aan elkaar beginnen te vreten. Een nogal plastische metafoor, die misschien verheldert waarom we elkaar in eerste instantie met achterdocht en agressie bejegenen. Maar volstaat deze?

We moeten ook naar binnen durven kijken: onze verworven vrijheden hebben een keerzijde, blijkt nu. Vrijheid is omgeslagen in egoïsme en onverschilligheid jegens de ander en onze leefomgeving. En dit is een beweging die niet meer lijkt te stoppen. Vrijheid is immers heilig.

Ik wil hier weg. Nederland benauwt me. Ik vestig mijn hoop op meer noordelijk gelegen landen. Natuurlijk zijn daar ook problemen, maar het is er een stuk beter vertoeven. Dat het de meest seculiere landen van de wereld zijn, is een bonus. Met waarschijnlijk een grote verkiezingsoverwinning van een extreem rechtse partij – die wat mij betreft de ontbinding van Nederland belichaamt –in het vooruitschiet kies ik binnenkort eieren voor mijn geld. Tot die tijd? Blijven zeiken, blijven zeuren, zoals een echt Nederlander betaamt.

Dood

Tue, 28 Apr 2009 12:58:36 +0200

In de actiefilm Commando uit 1985, doodt kolonel John Matrix (Arnold Schwarzenegger) circa 80 mensen in 90 minuten (klik). De terroristen die zijn dochter hebben ontvoerd worden door hem neergeschoten, opgeblazen, gespietst, ontdaan van ledematen, vermorzeld, van een afgrond gegooid en in de ballen gehakt met een roestige bijl. Natuurlijk is het nostalgisch gniffelen om dit campy jaren 80-geweld, maar in een sentimentele bui kan ik het niet helpen stil te staan bij al die naamloze bandieten die een gruwelijke dood sterven. Wie gaan er schuil achter het anonieme kanonnenvlees?

De dood overkomt vooral anderen – door vliegen geteisterde Afrikaanse kindjes, Irakezen in een verre woestijn, onbekenden in een onbekende oorlog. De dood wordt gedegradeerd tot kille statistieken op het journaal. Maar dan ineens, uit het niets, kan de dood heel dichtbij komen. Zo hoorde ik vorige week dat een bekende van me ernstig ziek is en aan de chemo is. Ze vecht keihard tegen deze ongelooflijke kloteziekte en is verre van dood. Maar door een dergelijk bericht word je je ineens weer heel bewust van je eigen kwetsbaarheid.

Ik kan de gedachte aan de dood maar niet van me afschudden. Bij alles om me heen zie ik de knaagranden van de vergankelijkheid, die onophoudelijk aan schoonheid vreet. In al het moois, zie ik de dood weerspiegeld. De dood werpt zijn schaduw ver vooruit.

Universum
Je eigen dood betekent het einde van het universum. Het is namelijk een eind aan jouw eigen denken. Aan jouw bewustzijn. Aan dus datgene wat jou het meest eigen is: jouw zijn. Het is een zwart gat, een abrupt eind aan datgene wat je je hele leven doet, wat maakt dat jij bent: ervaren. Als jij gaat, gaat alles mee en is er slechts niets. Dus met al die naamloze bandieten in Commando sterven niet onbelangrijke figuranten, maar middelpunten van een complete universums. Wees blij dat het niet de jouwe is.

Religie
En dan denk ik: het is ook niet zo vreemd dat mensen door de eeuwen heen de meest rare verhalen hebben verzonnen om de dood een plek te geven. Omdat de dood iets is wat per definitie niet te bevatten is voor het individu (het is namelijk een eind van dat bevatten), vervormen we het, geven we het bepaalde eigenschappen, gaan we het mystificeren. We verzinnen een hiernamaals, dat in veel gevallen niet meer is dan een betere, rechtvaardige voortzetting van het leven dat we kennen (iets anders kunnen we ons namelijk niet inbeelden). We verzinnen onstoffelijke, onbewijsbare zaken als de ziel, om ons vergankelijke vlees te overstijgen. We zijn zo getraumatiseerd door de dood van anderen, dat we denken dat ze er op een of andere manier nog zijn. De dood is de ultieme inspiratiebron voor religie – het is begrijpelijk, het is misschien zelfs wel verstandig op evolutionair niveau, maar uiteindelijk niet meer dan een doekje voor het bloeden.

Wat als je niet valt voor de religieuze sprookjes? Dan is apathie een heel begrijpelijke uitweg. Maar je kunt ook kiezen voor iets anders: genieten wat er genieten valt. In het oog van sterfelijkheid zouden suffe ruzies moeten vervliegen, zou liefde constant moeten bloeien, zou je moeten genieten van al het moois om je heen, zou je je lief nog eens extra stevig moeten vasthouden, en leven met passie.

Zwang, zwanger, zwangerst

Sat, 18 Apr 2009 14:27:19 +0200

Ik weet niet of het aan de tijd van het jaar ligt, of aan de gemiddelde leeftijd van mijn vriendenkring, maar overal om mij heen proberen mensen zwanger te raken, zijn net bevrucht, of hebben net geworpen. Overal baby’s. De kinderloze dertiger is een uitstervende soort, zo lijkt het.

Als het er maar één of twee zijn die een kind krijgen, zou ik nog kunnen denken dat het gaat om een ongelukje, maar als het een hele kudde betreft, ben ik ineens de uitzondering. Da’s even slikken.

Dan dringt de vraag zich op: als zovelen de sprong wagen in de babydiepte, en ik als enige langs de afgrond slenter zonder wens om zelf te springen, is er dan iets mis met me? Ben ik harteloos als ik niet vertederd raak door kwijlende, weke minimensjes? Ben ik een bruut als ik niet droom over zelf een gezinnetje stichten? ‘Als het je eigen kind is, is het allemaal anders’, krijg je vaak te horen. Ja, mijn kind is bijzonder, mijn kind zal het verschil maken – dat denkt iedere ouder. Maar zeg nou zelf: hoeveel mensen maken nou daadwerkelijk een verschil? Het zijn er slechts enkelen. Geloof me: de kans dat jouw kind de Nobelprijs in de wacht zal slepen of wereldvrede zal stichten, is nihil. Maak je geen illusies: jouw kind is voornamelijk bijzonder voor jezelf.

Van de week hoorde ik een andere goeie: bewust kinderloze mensen zijn feitelijk egoïsten, omdat ze de kinderen van anderen laten betalen voor hun eigen vergrijzing. Yeah, right. Blijf zo denken, en je zult nooit uit de vicieuze cirkel komen die leidt tot overbevolking, net zolang tot moedertje aarde het begeeft onder de parasitaire soort die zichzelf homo sapiens noemt – de wetende mens.

Orthodoxe gelovigen planten zich voort als konijnen, waarna al hun ongelukkige kinderen zullen worden opgevoed volgens de heilige leer. Atheïsten, die over het algemeen minder kinderen krijgen, zullen in de toekomst uitsterven. Alleen al daarom zou ik mijn goddeloze genen niet willen doorgeven: de kans dat ze terechtkomen in een christelijke, dan wel islamitische theocratie is groot. En daar wil ik ze koste wat kost voor behoeden. Of ben ik nu paranoïde?

Ach, waarschijnlijk ben ik toch onvruchtbaar door steeds met een gloeiend hete laptop op mijn schoot stukjes te typen voor Rubenski.nl. Lost het probleem zich vanzelf op.

'Jezus leeft!'

Sat, 11 Apr 2009 12:43:13 +0200

Een zonnige zaterdag in het noorden van het land. Met een lenteglimlach op het gezicht loop ik met een tas vol boodschappen naar het huis van moedertjelief, nog nagniffelend over het feit dat ik net een knolselderij heb gekocht – een haast primitief lelijk ding, het wrattenzwijn onder de groenten.

Enkele tientallen meters voor me zie ik twee jonge, tamelijk hip uitziende jongens narcissen uitdelen aan voorbijgangers. Wat lief! Ik verwachtte dat ze mij zouden overslaan uit een soort puberachtige stoerheid (jongens die bloemen geven aan andere jongens... da’s toch niet mannelijk), maar nee, ze drukken er mij ook één in de handen, met een vriendelijke middaggroet ter begeleiding. Wat een lieve mensen hier in het noorden, denk ik nog.

Totdat ik het kaartje zie dat aan de narcis hangt: ‘Jezus leeft.’ Ik keer me om, loop terug en geef de bloem terug: ‘Ik ben niet gediend van dit soort christelijke propaganda, goedemiddag.’ Ik draai me om, en loop door. Mijn middag verpest. Het zijn altijd weer die gelovigen die de mensen niet met rust kunnen laten. Geen middelen worden geschuwd bij het evangeliseren. Maar een ongeschikter vorm dan een lentebloem hadden ze niet kunnen kiezen.

Christendom in een notendop
Graag wil ik deze gebeurtenis tijdens dit paasweekend aangrijpen om nogmaals kort uit te leggen wat de basis is van het christelijke geloof. Zonder te foeteren, natuurlijk, want dat heb ik in de vorige blogpost beloofd. Eens kijken of dat lukt.

Allereerst word je zondig geboren; immers, door de zondeval zijn we allemaal de sigaar. Da’s al niet fijn om te moeten horen, zeker niet als je met die gedachte wordt opgevoed.

Vervolgens was er zo’n tweeduizend jaar een man – Jezus – die op een gruwelijke wijze is gestorven voor jouw zonden. Hij heeft martelingen doorstaan, liters bloed verloren, heeft spijkers door zijn handen en voeten geslagen gekregen, een speer in zijn zijde, allemaal voor jou. Da’s nogal een kruis te dragen, no pun intended. Dit, in combinatie met die erfzonde, zijn de ingrediënten voor een prima schuldcomplex.

Tot slot wordt er aan jou gevraagd om Jezus in je hart toe te laten en hem te volgen. God heeft je vrije wil gegeven, zodat jij uit jezelf, omdat jij dat wil, van Jezus kan houden, omdat hij de Weg is, de Waarheid en het Leven.

Oh ja, als je het niet doet, ben je voor eeuwig verdoemd. Dat dan weer wel.

Je zou het kunnen vergelijken met iemand die een pistool tegen je hoofd houdt en aan je vraagt te zeggen dat je van hem houdt. Doe je dat, prima. Doe je het niet, dan haalt hij de trekker over (net zolang totdat ie 'klik' zegt). Is dat vrije wil? Is dat échte liefde? Dacht ’t niet. Het is chantage. Niets meer, niets minder. Bloedige, sadistische chantage.

Ik vraag me af hoe oprecht in hun geloof die jongetjes zijn, die voorbijgangers lastigvallen met hun christenbloemen. Zouden ze uit vrije wil gekozen hebben? Of voelen zij de pistoolloop tegen hun slaap?